Brabantsdagblad.nl vrijdag 2 september 2011

De rauwe natuur maakte Willeke gelukkig

De Kerkdrielse Willeke van den Oord leefde tien dagen als een soort oermens in de Pyreneeën. Ze at wild, sliep in de open lucht en kwam als herboren terug.

Door Chris van Mersbergen -  Als ze ‘s ochtends wakker wordt, trekt ze zonder te ontbijten de hardloopschoenen aan en rent ze een eind langs de Maas. Het liefst over het gras of door de berm, want dat is goed voor de spieren en het evenwicht. Dan komt ze thuis, neemt een koude douche en wandelt – als het even kan op blote voeten – naar haar ouderlijk huis aan de Molenstraat. Daar heeft ze haar praktijk in orthomoleculaire therapie, waar ze mensen helpt met gezondheidsproblemen. Pas daarna denkt ze er aan om eens wat te gaan eten. Maar, o wee: geen brood, zoetigheid, zuivel, pasta of rijst. Wel eiwitrijk vlees, eieren (drie per dag!), groenten, noten en fruit.

Een verblijf van tien dagen diep in de Spaanse Pyreneeën maakte van de 25-jarige Kerkdrielse Willeke van den Oord een ander mens. Op 23 augustus kwam ze terug en nog altijd voelt ze zich herboren, gelukkiger dan ooit tevoren.
Voor een wetenschappelijk onderzoek reisde ze met negen anderen af naar de Pyreneeën, op een uur of vier van Girona. Het doel: leven zoals vroeger. Dat hield in: tientallen kilometers lopen op nuchtere maag, zelf op zoek gaan naar voedsel, hout zagen, een waterput repareren en slapen in de openlucht. Jagen en verzamelen, net als in vroegere beschavingen. „Als we na al die uren lopen eindelijk op de bestemming waren en we konden eten, dan vraten we ook echt als beesten. Ik heb een wild zwijn gegeten, dat kun je je van tevoren niet voorstellen. Maar als je zelf voor je eten zorgt en je haalt het uit de natuur, is het zó veel lekkerder.”

Naar eigen zeggen was Willeke van huis uit de nodige luxe gewend. Het was dan ook een cultuurshock: géén warme douche, geen dikke matras, geen make-up en geen mobieltje om naar huis te bellen. „De eerste twee dagen heb ik het zwaar gehad, ik was vermoeid en misselijk. Ik had nog nooit iets aan survival gedaan. Bovendien is mijn lichaam helemaal niet gewend aan zulke omstandigheden. Maar daarna werd het alleen maar beter. Ik zat vol energie, kreeg steeds meer zin om te lopen.”

De moraal van het verhaal: wij, moderne mensen, zijn te lui geworden. Ons lichaam hoeft zich niet meer aan te passen aan veranderende omstandigheden en dat maakt ons ziek. Hebben we honger? Drie stappen naar de koelkast, en open die mond. Als we het koud hebben, zetten we de verwarming aan. Is het te warm, dan is er de airco. Een koud bad? Brrr, echt niet!
Dat al die luxe de mens niet gezonder maakt, is wat de wetenschappelijke expeditie waar Willeke deel van uitmaakte wil bewijzen. Ze sliep in grotten, at wilde beesten, liep op blote voeten. Zo kwam ze dichter bij de natuur, en werd ze op slag gelukkiger. „Je hebt meteen het gevoel dat je meer aankunt. Doordat je alles zelf doet, neemt je zelfvertrouwen toe. Je ziet het leven rooskleuriger, angst en stress worden minder. Ik ben veel minder bang om te falen.”
Willeke is ‘niet meer te stoppen’ en dat geeft een heel fijn gevoel. Ze gaat zeker door op de ingeslagen weg. Haar ouders en zusje fronsen de wenkbrauwen nog wel eens, als ze aan komt op haar blote voetjes. „Mijn vriend ook. Hij wil al een eindje met me meegaan, maar soms drijf ik het in zijn ogen iets te ver door.”
Nee, ze verwacht niet dat half Kerkdriel haar binnenkort na gaat doen. „Daarvoor zijn de mensen uit mijn omgeving misschien wat behoudend. Veel mensen willen niet graag weg uit hun veilige vertrouwde omgeving, dat houdt men tegen. En als men daar ongelukkig van wordt, moet men dat ook vooral niet doen. Hoewel het aangaan van verandering juist zo gezond is.”

Zelf wil ze door in de psycho-neuro-immunologie, de stroming die bij gezondheidsproblemen volgens Willeke ‘niet de foto, maar de film bekijkt’. Haar praktijk staat voor iedereen open, en het mag er nog best wat drukker worden. Maar eerst maar eens ontbijten, het is al twaalf uur geweest. Wat het gaat worden? Biologische biefstuk en wat wokgroenten. Zo vervelend hoeft het dus niet te zijn, een leven dicht bij de natuur.